Τι μπορεί να διακρίνει κανείς παρατηρώντας με λίγο περισσότερη προσοχή το Διάγγελμα Τσίπρα, αφού, πρώτα, σφουγγίσει από τα μάτια του τα δάκρυα εθνικής ομοψυχίας και πατριωτικής υπερηφάνειας που κύλησαν μπρος στο άκουσμα του Δημοψηφίσματος, της Υψηλότερης αυτής και Λαμπρότερης Γιορτής της Δημοκρατίας; (σ.σ.: Συγκίνησις…)
Τα εξής πολύ απλά πραγματάκια:
Η ελληνική κυβέρνηση σ’ αυτό που προτείνεται ως «Δημοψήφισμα» δεν θέτει τη δική της (Αντι)Πρόταση προς ψήφιση, αλλά την Πρόταση των Δανειστών, με την ψυχική μάλιστα παρότρυνση να καταψηφιστεί.
Όταν καταψηφιστεί (σημείωση: είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο και ασφαλές ότι θα καταψηφιστεί), τότε η ελληνική κυβέρνηση θα επισημάνει στους Ευρωπαίους ότι η Πρόταση (τους) καταψηφίστηκε και, επομένως, δεν δύνανται παρά να δεχτούν την Αντιπρόταση (της ελληνικής κυβέρνησης), μιας και «τούτο αποφάσισε ο ελληνικός λαός». Και οι Ευρωπαίοι θα σεβαστούν την «απόφαση του κυρίαρχου ελληνικού λαού» — για φορομπηκτικά ισοδύναμα μέτρα 8 δισ. ευρώ (αντί για απευθείας κούρεμα συντάξεων και μισθών). Περισσότερα μέσα…