Πολλοί θα πίστευαν ότι ένα σύγγραμα που ασχολείται με τη θεσπέσια εκείνη πρακτική του γλειφομουνιού, θα χρησίμευε σε άντρες ως εγχειρίδιο για να μάθουν επιτέλους ότι η κλειτορίδα δεν είναι κουμπί στο Ατάρι ή σε γυναίκες ως «συμβουλευτικός οδηγός» για το πως να καταφέρουν να «απελευθερωθούν» και να αγκαλιάσουν το μουνί τους και ό,τι μπορεί να γίνει με αυτό μπας και καταφέρουν να έρθουν σε οργασμό.
Ναι και ναι. Αυτό το πόνημα αναφέρεται και στους πρώτους και στις δεύτερες και σε όποιον άλλον άνθρωπο αγαπάει να γλείφει ένα μουνί.
Και τώρα σοβαρά.

Ας μιλήσουμε για ΤΟ γλειφομούνι.

Βασικός κανόνας είναι η φέρουσα το μουνί να ΘΕΛΕΙ να γλειφτεί. Αν δεν θέλει έχετε πρόβλημα. Περισσότερα μέσα…

Ή «Γιατί η πίπα είναι το καλύτερο πράγμα στον κόσμο»

Πίπα ή τσιμπούκι είναι οι πιο συχνές ονομασίες για την πεολειχία ή πεοθηλασμό. Παραδεχτείτε το. Οι επιστημονικές ονομασίες είναι βαρετές και ξενέρωτες.

Πιστεύω εις ένα μαστόν, βυζό, γαλακτοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, μικρών , μεγάλων και στητών.

Και εις τα ΒΥΖΓΙΑ, τα εκ γυναικών φέροντα, τα εκ της μητρός κληρονομημένα προ πάντων των αιώνων.

Γάλα εκ γάλακτος, Milf αληθινόν εκ Milfός αληθινού, στριμωγμένα, ου καταπιεσμένα, ομοούσιων της Μητρός, δι’ ου πάντα γλυφόμενα.

Τον δι’ημας τους πεινασμένους και δια την ημετέραν βυζολατρείαν κατελθώντα εκ των στηθών .

Περιορισμένα τε υπέρ ημών επί στηθοδέσμου και παθόντα και φυλακισμένα.

Και απελευθερωμένα την βραδινήν ώρα κατά τας συνήθειας.

Και πρησμένα εις τις ημέρας της περιόδου και πονεμένα ως τις ρώγες.

Και πάλι ερχόμενα σκληρά μετά δόξης, ομορφαίνοντας ζώντας και ανασταίνοντας νεκρούς• ου της βυζοκρατορίας ουκ έσται τέλος.

Και εις το Αιδείο το άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ των μπουτιών εκπορευόμενον, το συν βυζγιών και κώλου συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των γυναικών.

Εις δύο, άγια καθολικά και αποστολικά ΒΥΖΓΙΑ.

Ομολογώ εν γλύψιμο εις άφεσιν ορέξεων.

Προσδοκώ ανάτασην βυζγιών.

Και βυζοκρατορία του μέλλοντος αιώνος.

Αμήν.

Μια συνεργασία του Edward McAleister και της Leia Organa Solo