Απόσπασμα Τρωγλοανατολικού Μανιφέστου, κεφάλαιο 18 «Η μεταμεταμεταμοντέρνα εξέλιξη του κινήματος της οικολογίας στις πρόσφατες δεκαετίες.» παράρτημα 4 σελ.2122 έως 2126 «Homo Ecologus» 
Η αρχή του «κακού»
Εξετάζοντας τη μεταμεταμοντέρνα εξέλιξη του οικολογικού κινήματος στις τελευταίες δύο δεκαετίες, θα αναφερθούμε στα περίφημα λόγια του Μιχάλη Μπακούριν: «Ένας οικολόγος, λοιπόν, δεν είναι άνθρωπος, με την έννοια ότι δεν έχει συνείδηση της ανθρωπινότητάς του: γιατί, αφού δε σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σαν τέτοια, δε μπορεί να τη σεβαστεί στους άλλους ανθρώπους’ κι αφού δεν τη σέβεται στους άλλους, δε μπορεί να τη σεβαστεί στον ίδιο του τον εαυτό. Ένας οικολόγος μπορεί να είναι προφήτης, άγιος, παπάς, βασιλιάς, στρατηγός, υπουργός, ανώτερος δημόσιος υπάλληλος, εκπρόσωπος μιας οποιαδήποτε εξουσίας, χωροφύλακας, δήμιος, άρχοντας, εκμεταλλευτής, αριστερός αγωνιστής, αναρχικός, κομμουνιστής, αστός ή υποδουλωμένος προλετάριος, καταπιεστής ή καταπιεζόμενος, βασανιστής ή βασανιζόμενος, αφεντικό ή μισθωτός, δεν έχει όμως το δικαίωμα να πει ότι είναι άνθρωπος’ γιατί ο άνθρωπος δε γίνεται πραγματικά άνθρωπος παρά μόνο στο μέτρο που σέβεται και αγαπά την ανθρωπινότητα και την ελευθερία ολονών, και στο μέτρο που την ελευθερία του και την ανθρωπινότητά τους τις σέβονται, τις αγαπούν, τις αποδεικνύουν και τις δημιουργούν όλοι οι άλλοι». Περισσότερα μέσα…