Δεν ξέρω πως να περιγράψω με ωραία λογάκια, τον τρόπο που έχουν βρει στο αμουρικα να ενσωματώνουν, να αποτελματώνουν και εν τέλει να διαλύουν επι της ουσίας κάθε μορφή λαϊκού κινήματος.
Αυτό που ξέρω είναι πως ο διασυρμός του φεμινιστικού κινήματος -της ουσιώδους εκείνης ανάγκης για την καταστροφή της πατριαρχίας δηλαδή- από τον ακαδημαϊσμό, πρέπει κάποτε να μας βρει απέναντι και όχι δίπλα του.
Να σας πω ένα από τα «κριτήρια αναγνώρισης του μαναρχικού» ? ΕΑΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΡΣΕΝΙΚΟ, ναι αυτό το τυχαίο (ή άτυχο όπως το πάρει κανείς) περιστατικό της γέννησης, είναι κριτήριο για το εάν κάποιος είναι αυταρχικό, εξουσιομανές και καταπιεστικό υποκείμενο. Όχι , για τον αμερικανικό ακαδημαϊστικό φεμινισμό, το γεγονός ότι στα ίδια πανεπιστήμια που διδάσκεται κάποιος πως να κολυμπάει στα σκατά της ελεύθερης αγοράς με το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, είναι και τα μέρη που διδάσκεται πως ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να είναι κριτήριο υπόστασης, ΔΕΝ είναι μαθητεία πατριαρχισμού, πατριαρχικό είναι ένα τυχαίο περιστατικό. Συνεχίζοντας και επεκτείνοντας το παραπάνω σκεπτικό, ένα από τα κριτήρια για να καταλάβουμε εάν κάποιος είναι ρατσιστής απέναντι σε άτομα με αναπηρίες, είναι να έχει δυο πόδια. Περισσότερα μέσα…