Το βιβλίο της Bini Adamczak είναι μια πολύ καλή εξηντασέλιδη εικονογραφημένη απόπειρα να εξοικειωθούν δωδεκάχρονα παιδιά με το κομμουνιστικό όραμα. Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τον «Επίλογο για τη συγκρότηση μιας κομμουνιστικής επιθυμίας».
Το τέλος της ιστορίας έφτασε στο τέλος του. Όταν το 1992 ο Φράνσις Φουκουγιάμα κήρυξε το τέλος της ιστορίας, εννοούσε απλώς ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση στον φιλελεύθερο καπιταλισμό. Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός για να αμφισβητηθεί ως αστική ιδεολογία αυτή η αφήγηση – το 1993 από τους Ζαπατίστας στην Τσιάπας, το 1999 από το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης στο Σηάτλ, το 2001 στη Γένοβα -, ωστόσο κανείς ποτέ δεν αμφέβαλλε ότι όντως περιέγραφε μια πραγματικότητα. Κι αυτό το επιβεβαίωνε η ίδια η κριτική, διότι πότε άλλοτε θα μπορούσε να βγάλει τους ανθρώπους στο δρόμο το σύνθημα «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»; Ενώ σε άλλες εποχές το κρίσιμο ερώτημα ήταν ποιος από τους εφικτούς κόσμους είναι ο επιθυμητός και πότε επιτέλους αυτός θα γίνει πραγματικότητα, τώρα το ερώτημα ήταν αν μπορεί καν να υπάρξει ένας διαφορετικός κόσμος. Έτσι, το τέλος της ιστορίας αποτύπωνε μια παγκόσμια ιστορική πραγματικότητα, η οποία διαμορφώθηκε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και επιβεβαιώθηκε ξανά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Αυτή η πραγματικότητα μετέβαλε τα μοτίβα τα οποία οι ανταγωνιστικές πολιτικές πλατφόρμες χρησιμοποιούσαν στην προσπάθειά τους να νομιμοποιηθούν: στη θέση της ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον εμφανίστηκε ο φόβος για την επιδείνωση του παρόντος. Κι αυτό το παρόν, που επιδείνωνε σταθερά τη ζωή της πλειονότητας, έμοιαζε να διαρκεί για πάντα.
