Μα δεν το αξίζει όμως καμμιά σας, γι’αυτό θα μάσω τα παιδιά σας

Μπάσταρδα νεογνά, να κλαίνε γοερά
με λιγμούς και ουρλιαχτά
Γαμημένα κωλόμωρα σε τσουβάλια όλα μαζί
να τα χτυπάω σαν χταπόδια πάνω στα βράχια στην ακτή

Και να γεμίζει το νερό κουφάρια και αίματα
Και να κλαίνε οι μανάδες και να κλαίνε τα μωρά
και να συνεχίζω να σκοτώνω και να πετάω τα ψοφίμια στα βαθιά

Μαυροφορούσες γυναίκες που θρηνούν
μέσα στην θάλασσα προσπαθούν να μπούν
να σώσουν τα γαμημένα τους παιδιά
Μα τώρα ειν’αργά
Είναι πλέον αργά

Και τα κύμματα κατακόκκινα
από το αίμα των παιδιών τους
να τις παρασέρνουν
και να τις βγάζουν πάλι έξω

Και να βάφουνε το χώμα
Κόκκινη η ακτή
Να τους θυμίζει μια ζωή
ότι εγώ θα είμαι εκεί

Πάντα θα με βρίσκουνε μπροστά τους
και θα μαζεύω τα παιδιά τους